Over sociale netwerken waarvan ik een lid ben heb ik al eerder veel geschreven in ding # 3 (over netwerken). Daar heb ik geschreven over mijn ervaring met (en mening over) sociale netwerk platforms, zoals: Friendster, Hyves, Facebook en LinkedIn.
Naast de vier genoemde platforms heb ik ook account op MySpace en Twitter, ben actief op NED-bieb mailing list, Filmfocus/Film1 forum, YouTube, IMDb (International Movie Database) en in het internationale netwerk voor christelijke homo's en Indonesische LGBT via Yahoogroups. En vandaag heb ik kennis gemaakt met Dizzie.nl.
Op ho-le-bi-trans gebied hebben wij ILGA (International Lesbian and Gay Association), een wereldwijd netwerk van lesbienne, homoseksueel, biseksueel en transgender groepen. IHLIA is een lid hiervan.
Ik vind dat de digitale netwerken wel een (positieve) bijdrage kunnen opleveren aan de sociale aspecten van onze organisatie/bibliotheek. IHLIA heeft al account op Facebook (en Twitter). Vrienden van IHLIA kunnen zich daar aanmelden om op de hoogte te kunnen zijn van onze activiteiten.
Sociale netwerken hebben helaas ook een nadeel, vind ik. Door het openen van één of meerdere profielen op internet, waarbij onze gegevens zoals naam, geborte datum, emailadres, enz - inclusief photos en/of video's waarin wij zijn getagged - wordt onze privacy min of meer aangetast. Ik ken genoeg mensen in mijn vriendenkring die tot nu toe geen account op Facebook of andere sociale netwerk platforms hebben en willen hebben. Ze willen vooral anoniem blijven en ik snap best waar ze bang voor zijn. Tegenwoordig zijn bijna alles eenvoudig te vinden via Google.
Meerdere keren ontvangt IHLIA emails van mensen uit Verenigde Staten, Frankrijk of Nederland met de vraag of wij hun naam uit onze database kunnen verwijderen. Reden? Via Google zijn hun naam makkelijk in onze database te vinden. Ze vinden dat het schadelijk zou kunnen zijn voor hun loopbaan of omdat ze graag niet herkenbaar zijn als iemand die te maken heeft met ho-le-bi-trans organisatie, terwijl wij over hun bijdrage in de vorm van boek, onderzoekverslagen, scriptie of in onze collectie beschikken. Verder in anno 2010 zijn er ook verschillende vormen van internetfraude gesignaleerd, zoals Phishing.
Dat zijn de prijs, vind ik, die mensen zouden moeten betalen voor het genieten van de sociale netwerken.
Interessante onderwerpen breng je hier naar voor. Wat ik niet zo goed begrijp, is in je voorlaatste alinea: dat mensen uit jullie database verwijderd willen worden. En dat terwijl ze wel op ho-le-bi-trans-gebied hebben gepubliceerd. Dan ben je toch al 'public' gegaan met het onderwerp, zou ik denken. Zouden die mensen zich er alsnog voor schamen, denk je? Zou er dan ook een soort van virtuele 'coming out' bestaan? De meeste auteurs vinden het juist goed dat hun werk via Google wordt gevonden, zeker als dat leidt naar een bibliotheel/boekhandel.
BeantwoordenVerwijderenIk snap je redenering, maar er zijn ook hetero auteurs die (bijv.) scripties/onderzoekverslagen over homoseksualiteit ooit hebben geschreven. Die willen niet snel geassocieerd met homoseksualiteit of holebitrans organisatie wanneer ze (bijv.) een hogere functies in de regering wisten te bereiken in het buitenland waar homoseksualiteit nog een taboo onderwerp (of erger nog: verboden) is. Daarnaast zijn er ook ho/le/bi/trans auters die niet 'te openlijk' willen zijn over hun geaardheid omdat het hun loopbaan zou kunnen belemmeren. Zelf denk ik niet dat ze zich voor hun geaardheid schamen. Het is meer een kwestie van voorzichtigheid en zelf-bescherming. Wij leven nu eeenmaal in een wereld waar intolerantie, discriminatie en homofobie nog bestaan.
BeantwoordenVerwijderen