Over mij en mijn werk bij IHLIA

Beste mensen, mag ik me even voorstellen. Ik ben Danny Halim, medewerker van IHLIA Amsterdam, woonachtig in Zutphen. Ik ben in Jakarta geboren, en woon al 11 jaar in Nederland. Nadat ik de opleiding Informatie Dienstverlening & Management (IDM) in Deventer te hebben gevolgd ben ik in 2005 bij het IHLIA`Amsterdam gaan werken. Wij zaten toen nog in de Nieuwepoortkade voordat wij in 2007 naar het nieuwe gebouw van de Openbare Bibliotheek Amsterdam zijn verhuisd. IHLIA heeft twee vestigingen: IHLIA-Homodok in Amsterdam en IHLIA-Anna Blaman Huis in Leeuwarden.

IHLIA is de afkorting van Internationaal Homo-Lesbische Informatiecentrum en Archief. IHLIA heeft bij elkaar meer dan 100.000 titels in huis waaronder 25.000 boeken, 4800 tijdschrifttitels en 2000 dvd’s en videobanden. IHLIA is de grootste erfgoedorganisatie en informatiebemiddelaar van HLBT in Nederland en Europa, met een emancipatoir karakter. Hierdoor zal IHLIA zich meer en meer ontwikkelen tot kennis- en expertisecentrum op het terrein van HLBT-informatie (Homo/Lesbisch/Bi/Transgender).

Mijn werkzaamheden in het IHLIA zijn onder andere het ontsluiten van tijdschriftartikelen, digitale knipselkranten, boeken (fictie, non-fictie, grijsliteratuur, beeldboeken, enz.) en dvd’s in onze database, het samenstellen van literatuurlijst voor de klanten op basis van de opgevraagde onderwerpen, het beantwoorden van service mails die dagelijks binnenkomen, (boeken)kastcontrole, het verzorgen van een korte presentatie en rondleiding, en licht administratiewerk zoals het maken van nota, het scannen en het labelen van collectie. Soms help ik mijn collega’s ook bij de exposities/tentoonstellingen op het IHLIA-plein (6e etage).

Het werken bij het IHLIA geeft een voldoening waarnaar ik op zoek ben, omdat ik in missie en visie van de organisatie geloof, waarbij het IHLIA niet alleen een emancipatie- maar ook erfgoedfunctie heeft. Ik geloof in het belang van homoemancipatie, ook op het gebied van cultuur en erfgoed. Homofobie en discriminatie in de Nederlandse cultuur en samenleving komen nog steeds vaak voor. In ‘conservatieve’ Indonesie, het land waar ik oorspronkelijk vandaan kom, is homoseksualiteit nog steeds een taboe onderwerp. Toch vind ik dat de ‘emancipatie’ van homo’s en lesbo’s in ‘vrije Nederland’ nog niet is voltooid. Antihomoseksueel geweld is nu het gesprek van de dag. De discriminatie van homo’s beperkt zich niet tot de kerk of moskee, maar vindt juist ook plaats in het onderwijs, het café of de discotheek, in de voetbalvereniging en op het werk.

Naast mijn werk in het IHLIA doe ik ook een vrijwiligerswerk als buddy bij de Buddyzorg van Schorer Stichting Amsterdam. Als buddy geef ik een steuntje in de rug aan homoouderen die in het sociaalisolement terecht komen, hiv-patienten en allochtone jongeren die nog problemen hebben met coming-out. Als buddy bied ik gezelschap en een luisterend oor.